Φύγαμε από το Μαρτίνο με φιλοδοξίες, ανταγωνισμούς και με πίστη ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο. Σήμερα στα 50 μας αφού συμβιβαστήκαμε και ενσωματωθήκαμε με το σύστημα ενωθήκαμε και αναπολούμε την παιδική μας ηλικία που η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε πως καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε με αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια τρία άτομα σε ένα τρίκυκλο και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Πως ζητάει, πως Σε ζητάει σήμερα, γλυκιά μου, ο Άνθρωπός Σου!
Ας άγγιζα μονάχα σήμερα την άκρη από το φόρεμά Σου, ας έφτανα ως τα πόδια Σου, ως τα πόδια Σου μονάχα αυτή την ώρα, για να πιώ, να πιώ, να πιώ σα σε πηγή!  

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ